قاصدک عشق

محمل بدار ای ساروان

 

ای ساربان آهسته ران ، کارام جانم می رود

 

                      وان دل کـه بـا خـود داشـتـم ، بـا دلـسـتـانـم می رود

 

من مانده ام مهجور از او ، بیچاره و رنجور ازو

 

                      گـویی کـه نـیـشـی دور ازو ، در اسـتـخـوانـم می رود

 

 

گفتم به نیرنگ و فسون ، پنهان کنم ریش درون

 

                      پـنــهـان نمی مـاند کـه خـون ، بـر آســتـانـم می رود

 

محمل بدار  ای  ساروان ، تندی  مکن با کاروان

 

                       کـز عــشــق آن ســرو روان ، گـویی روانــم می رود

 

 

او می رود دامن کشان ، من زهر تنهایی چشان

 

                        دیـگـر مـپـرس از مـن نشان ، کز دل نشـانم می رود

 

برگشت یار سرکشم ، بگذشت عیش ناخوشم

 

                        چـون مـجـمری پــر آتـشـم ، کـز سر دخـانم می رود

 

 

با آن همه  بیداد او ، وین  عهد  بی  بنیاد او

 

                        در ســیــنــه دارم یــاد او ، یــا بــر زبـــــانـم می رود

 

باز آی و بر چشم نشین ، ای دلستان نازنین

 

                        کـاشــوب و فــریــاد از زمـیـن ، بـر آسـمـانم می رود

 

 

صـبـر از وصال یار من ، برگشتن  از دلدار من

 

                        گـرچـه نـبـاشـد کـار کـم ، هـر کــار از آنـــم می رود

 

در رفتن جان از بدن ، گویند هر نوعی سخن

 

                        من خود به چشم خویشتن ، دیدم که جانم می رود

 

 

+   کیوان حقیقی ; ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/۱/٢٠

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir