قاصدک عشق

مجموعه ی اشعار مرحوم حاج احمد رضا حقیقی

                                                               قسمت اول

                                                             بسم الله الرحمن الرحیم

مناجات نامه

الهی بنده ای شرمنده هستم                       ضعیف و زار و سر افکنده هستم

گنه کرارم ولی دانم خدایا                           خدای من تویی من بنده هستم

الهی من ضعیف و بی نوایم                     سیه روی وخجل سوی توی تو آیم

تو رحمانی که بخشایی گناهم                        تو ستاری که پوشانی خطایم

الهی من علیل و نا توانم                           سفر دور است ومن بی آب ونانم

به در گاه تو رو آرم به امید                         که من در زمره در ماندگانم

الهی گیر از احسان تو دستم                       که من سر گشته و مجنون مستم

اگر لطف تو ام یاور نباشد                              زپا افتاده و مقهور و پستم

منم عبد ذلیل و تو جلیلی                                منم گم کرده راه تو دلیلی

منم اعما خدایا دست من گیر                          که دانم راهنمای هر سبیلی

الهی من گنه کارم تو رحمان                           پشیمانم خدا از جرم وعصیان

ببخش از طف خود جرم وگناهم                         به حق معجز و آیات قران

الهی خالق کل جهانی                                     تو رزاق تمام خاکیانی

بحق رحمت للعالمینت                                      نوایم ده که دانم مهربانی

بحق آدم و نوح پیمبر                                   به ابراهیم واسماعیل و حاجر

جوادی تو به در گاهت گدایم                              گدایم من گدای مانده بر در

به داوود به الیاس و به موسی                   خضر و یونس و ذواکفل و عیسی

مرا باشد ز تو یا رب تمنا                              پناهم ده چه مسجد چه کلیسا

به حق یونس و یعقوب و مشتاق                به هارون به ایوب و به اسحاق

مرا ایمن کن از نار جهیمت                         که باشد زین مصیبت طاقتم طاق

به تورات و به انجیل و به فرقان                       بحق جمله ی آیات قران

به مهشر شافعم گردان تو زهرا                        به حق مصطفی و شاه مردان

منم تائب تو تواب الرحیمی                               منم قاصر تو بر فعلم علیمی

منم خائف تویی آرامش دل                                منم نادم تو غفار و حکیمی

سرار فعل من یارب خطایه                                 سبیل عمر من در انتهایه

منم عاصر ولی زار و پریشان                             همی دانم که غفارم خدایه

الهی غیر تو یاور ندارم                                صوابی در صف محشر ندارم

به غیر از مصطفی و عترت و آل                      شفیعی در صف محشر ندارم

                                                                                                                        (1)

ای  ساقی گل چهره ده جام میم از جام گل

                                         تامی بنوشم دم به دم از لعل گوهر فام گل

گر گل مرا هم دم بود اندر کفم خاتم بود    

                                          گلشن همه عالم بود با ناز دل آ رام گل

اندوه و غم زایل شود گر گل مرا مایل شود   

                                                کید وعدو باطل شود با یاد گل با نام گل

با گل کنم سیرو سفر در این جهان پر خطر 

                                            در گلشن علم و هنر همراه گل هم گام گل

گو عاشقی یک رنگ باش بی حیله و نیرنگ باش 

                                     از کج روی دلتنگ باش در کوی گل در بام گل

در باغ گل بی خار نیست نی یار بی اغیار نیست

                                      سر باختن دشوار نیست در ر اه گل در دام گل

من در وصال گلرخم عقل و دل و جان می دهم 

                                              گو گل شود هم صحبتم با گل دهم انعام گل

سرگشته و حیران منم آزرده از طوفان منم

                                              وامانده از هامون منم  در بزم گل ایام گل

خوش آنکه دلشادم کنی از بند آزادم کنی 

                                               با یک نظر یادم کنی بابوی دل آرام گل

دارد حقیقی آرزو با گل نماید گفتگو

                                          از گل بگیرد رنگ و بو در باغ گل با وام گل

                                                                                                                                    (2)

عاشق دلداده داند عشق چی افسانه چیست

                                             ساقی میخانه داند می چه و میخانه چیست

هرکه در میخانه وارد شد نه می خوار است و مست

                                    آنکه هوشیار است داند مست کی و دیوانه چیست

خود ستائی دعوی پوچ است نزد عاقلان

                                       نکته دان باید که فهمید جهل چی فرزانه چیست

فرق دام و لانه کی داند در آزادی طیور

                                         چون فتد در دام فهمد دام چی و لانه چیست

گوهری باید که تا داند مقام سنگ و لعل 

                                     در محک پیدا شود خر مهره چی دردانه چیست

ظاهر زیبا نشان آدمیت هیچ نیست 

                                          در عمل پیدا شود آئینه چی و شانه چیست 

آتش و گوهر دو دارند ظاهرو رنگ و جمیل

                                           باغبان داند که فرق نار چی گلخانه چییست

بازبان چرب کی تشخیص اغیار است و یار

                                            امتحان باید که دانی یار چی بیگانه چیست

ناز پرورده کجا دارد ز محرومان خبر

                                          مفلس و محروم داند خانه چی کاشانه چیست

کی تو را قدرت حقیقی تا کنی اوصاف خلق

                                         زود باشد تا که دانی جان چه و جانانه چیست

                                         ولادت امام علی (ع)

                                            (3)

مژده گانی که ز نو گل به چمن پیدا شود

                                                           نغمه بلبل دلداده ز نو پیدا شد

رخت بر بست زمستان و بشد موسم عید

                                                     باغبان خرم و فارق زغم سرما شد

شجران پر ز شکوفه چه عروسان به زفاف

                                             جامعه سبز به تن صحر و در آن زیبا شد

سیزده شد ز رجب چون ، شب مولود رسید

                                                      کعبه بر بنت اسد مأمن اَو اَدنا شد

آدم وحوری و غلمان همه با شور و شعف

                                            عرش و کرسی ز طرب غلغله و غوغا شد

همه تبریک به لب شکر کنان سوی زمین

                                                که عیان از صدف آن لؤلؤ نور افزا شد

بر نبی تهنیت از یمن قدوم مولا

                                                   آنکه بر خلق جهان بعد نبی مولا شد

فاطمه فاطمه را همسر لایق آورد

                                                   فاطمه کفو بر آن گوهر بی همتا شد

علی عالی اعلا که زعدل و ایمان

                                                         بنده خاص خدای علی اعلا شد

شیر حق شاه ولایت پدر هفت و چهار

                                                    آنکه اندر همه دم یار رسول الله شد

آنکه خوابید به هنگام خطر جای نبی 

                                                  آنکه در بدر و احد ریشه کن اعدا شد

آنکه در عصر خلافت به یتیمان فقیر

                                                   به عیادت همه شب با طبق خرما شد

شب مولود علی بر همه بادا تبریک 

                                                     که زنور رخ او کعبه شب اسرا شد

حیف و افسوس که از دست منافق امت

                                               شیر حق خانه نشین زین ستم عظما شد

درد دل کرد علی تا به سحر در سر چاه

                                                  چاه غم خوار علی از ستم اعدا شد

گاه از فرقت زهرا و پیمبر نالید

                                                      گاه اندر گله زان امت بی پروا شد

تا ز شمشیر جفای پسر ملجم دون

                                                  عاقبت دامن محراب ز خون دریا شد

گفت با حضرت حق فزت و رب الکعبه 

                                                    از غم مرگ علی کوفه شب یلدا شد

شاد مان باش حقیقی به غلامی علی 

 

 

 

 

                                                    که غلامی علی مرتبه اش والا شد

 

                                        ماه رمضان

                                               (4)

شدعیان ماه الصیام و روزه اش اسرار دارد

                                          در شبش راز و  نیاز و ذکر و استغفار دارد

ماه رحمت ماه غفران ماه توبه ماه قران

                                          آنکه در وصفش به قران ایه ی بسیار دارد

شد عیان در نیمه اش مولود فرزند پیامبر 

                                             آنکه بر مظلومیش خلق جهان اقرار دارد

خود حسن نامش حسن خلقش حسن مشهور عالم

                                             بی مروت آنکه بر حسن حسن انکار دارد

زاده زهرای اطهر گوهر برج امامت

                                              حجت ثانی که بی حد شیعه ی ابرار دارد

لیلة القدرش ندانی چیست طبق نص قران

                                         آنکه افزون از هزاران  مه شبش اخیار دارد

خواب او باشد عبادت گر شوی از روزه داران

                                         هر که باشد روزه بر چشم و زبان افسار دارد

سعی کن گر روزه داری روزیت مشروع باشد

                                            روزه از مال حرامت پیش یزدان عار دارد

روزه تنها از طعام و آب نوعی جوع باشد

                                               جوع اندر خیل انعامان طنین بسیار دارد

بهر افطاری زهر نوعی غذا سازی مهیا

                                               کی نبی و اهل بیتش اینچنین افطار دارد

شربت و شیرینی و نان و خورش در سفره چینی 

                                         این شکم گویا که در خود مخزن و انبار دارد

خورد علی نان ونمک در وقت افطاری در آخر

                                         آن بود مولا که در عالم  این چنین ایثار دارد

گر زآب ونان حقیقی روزه داری توبه باید

                                             لیک خرم باش چون نامی خدا غفار دارد

 

                                                            عید غدیر خم                                                          (5)

مژده ای شیعه ز نو عید غدیر آمده است                        دوستان را به یقین جشن کبیر آمده است

مرد و زن خرم که علی مولا شد                                          علی عالی اعلا که امیر آمده است

بر نبی تهنیت و فاطمه و بر حسنین                                که علی با رخ چون ماه منیر آمده است

 

                                                            حکایت                                                             (6)

آرید دست بیا بنشین در پیش من تنها                             تا با تو کنم آغازسر فصل حکایت ها

دنیا همه چون خواب است نقش همه بر آب است           ثروت همه اسباب است در خیل امانت ها

روزی به تو رو آرد گه دل زتو بر دارد                         انسان چه خبر دارد از چرخ و لجاجت ها

روزی تو جوان بودیمشهور زمان بودی                            مقرور جهان بودی در فصل رشادت ها

کو قدرت بازویت کو قوت زانویت                                      اسپید شده مویت بگذشت شبابت ها

خواهی چو سعادت را کن پیشه عبادت را                             بگذار شقاوت را شرمی ز خیانت ها

هستی تو اگر عاقلاز خویش مشو غافل                            سرگشته بود جاهل  در شهر ذلالت ها

کن خدمت مظلومان شو یاور محرومان                              بر درد بشو درمان کن دفع خیانت ها

چون عمر شود آخرگو مؤمن و گو کافر                              گردند فنا یکسر کن فکر مرارت ها

آن چیز که پا برجاست  بر خلق جهان پیداست                 نیک و بد این دنیاست کن محو شرارت ها

از من به حقیقی پند  این دهر بود چون بند                       بگسسته بود خرسند  از قید اسارت ها

                                                                                                                                    (7)

ای ساقی گلچهره ده جام میم از جام گل                          تا می خورم با گلرخان از جام گل با نام گل

گیرم ساغ گل ز گل در گلستان هر صبح و شام              تا گل شود هم صحبتم در ره شوم هم گام گل

با گل کنم سیرو سفر در گلشن عال علی                         تا گل دهد جامم زمی از باده ی گل فام گل

گل مصطفی گل مرتضی گل فاطمه خیرالنساء              گل از حسن گل از حسین زین العباد هم نام گل

باقر گل و صادق گل و کاظم گل باغ نبی                         نام علی موسی الرضا بهتر بود زاقسام گل

گل از تقی گل عسکری شمس الضحی                         گل مهدی صاحب زمان آغاز و هم انجام گل

درسوم شعبان سه گل اندر پی هم شد روان                     از بوستان مرتضی  وز فاطمه آن مام گل

اول گل روی حنین بخشید روی گلستان                         عباس و زین العابدین از گشن خوشنام گل

اندر لسان خادمش یعنی حقیقی صبح وشام                           در مدح اولاد علی از سرزند ایام گل

                                    به مانسبت تولد حضرت مهدی (عج)                               (7)

مژده که بار دگر حجر به پایان رسید                                لیله خمس عشر از مه شعبان رسید

زاغ برون شد ز باغ مرغ خوش الحان سید                          چهره گل شد عیان بلبل دستان رسید

                                                ز بحر خیرالنساء لؤلؤ و مرجان رسید

مژده که باغ بهار میرسد از کوهسار                            شکوفه در رقص شد در سر هر شاخسار

بباغ شد نغمه خوان طوطی کبک و قنار                                 منتظران را رسید بسر شب انتظار

                                                حامی مستضعفین مجری قران رسید

دوش به گوشم رسید ندا ز افلاکیان                                    که بر شما تهنیت مولد صاحب زمان

زاده فخر بشر گل ریاض جنان                                           آنکه ز عدلش فتاد زلزله بر ظالمان

                                                مجری دین نبی منجی انسان رسید

خیل ملائک تمام بوجد در آسمان                                   جمله به شور و شعف جمله کروبیان

آدم وعیسی و نوح به همره قدسیان                                    تهنیت و شاد باش دهند بر خاکیان

                                                به وصل یعقوب دین یوسف کنعان رسید

الا الا ای صبا مژده به زهرا رسان                                         به مریم وآسیه آدم و هوا رسان

به مادر فاطمه عصمت کبری رسان                                     به اهل بیت نبی ز پیر و برنا رسان

                                                که معنی هل اتی زمتن قران رسید

ز نرجس عسگری مطلع خورشید شد                                     دین محمد از او قائم و جاوید شد

تولدش خلق را مایه ی امید شد                                         تمام روی زمین ز مقدمش عید شد

                                                چه فجر صادق دمید صبح درخشان رسید

ای خلف عسگری دیده به راهت منم                                        منتظر دیدن چشم سیاهت منم

عاشق دلداده تیر نگاهت منم                                             بیا که در حسرت آن رخ ماهت منم

                                                زفرقت روی تو مرا به لب جان رسید

بیا که از عدل و داد نمانده جائی اثر                                    تمام روی زمین شده پر از حیله گر

دیگر از انصاف نیست قسم به جانت خبر                                گشته محبان تو دیده بره منتظر

بدفع فرعونیان موسی عمران رسید

فسق و فجور و فساد رسم زمان تا به کی                            صداقت و راستی خار جهان تا به کی

متظران را بدل آه نهان تا  به کی                                     بزیر ابر ای شها ، ماه نهان تا به کی

                                               بیا که صبح امید از شب هجران رسید

قسم به جدت رسول سید با اقتدار                                            بمادرت فاطمه دخت رسول کبار

قسم به بابت علی والد هفت وچهار                                چهره نهان تا به کی ز پرده شو آشکار

                                                که از فراغت شما عمر به پایان رسید

هست حقیقی مدام منتظر روی تو                                    تا که خورد تیر عشق از خم ابروی تو

جان به فدای تو و آن رخ نیکوی تو                                 به گردنم بسته شد سلسله ی موی تو

                                                عسرت هرمان گشت وصلت جانان رسید

 

                                      به مناسبت مولود امام محمد تقی                                          (8)

بر محمد مژده بادا روز مولود محمد                                   برعلی فرخنده بادا روز مولود محمد

تهنیت بادا به زهرا و حسن آن سبط اکبر                           بر حسین پاینده بادا روز مولود محمد

شاد باش و تهنیت بادا به سجاد و به باقر                               تا ابد ارزنده بادا روز مولود محمد

صادق و کاظم شده مسرور در این روز میمون                    بر رضا رخشنده بادا روز مولود محمد

بر تقی تبریک این فرخنده میلاد                                    عسگری را زنده بادا روز مولود محمد

مریم و هوا و هاجرتهنیت گویان به نجمه                             بر شما زیبنده بادا روز مولود محمد

دوستان را کام شیرین باد و دلها شاد و خرم                      دشمنان شرمنده بادا روز مولود محمد

تا در جهان باقیست نور چهارده معصوم یا رب                       بر زمین تابنده بادا روز مولود محمد

مسئلت دارد حقیقی کز گناهش روز محشر                        فضل حق بخشنده بادا روز مولود محمد

                                                در مدح حضرت محمد(ص)                                             (9)

ای سید که چشم دو عالم به سوی توست                         هر محفلی یپاست در آن گفتگوی توست

مستی به غیر باده ی  تو جز سراب نیست                 مست است تا به حشر مست از صبوی توست

آن گل که در چمن شکفد زود پر شود                       با قیست آن گل که در آن رنگ و بوی توست

شیرینی عسل که بود شهره ی جهان                          یک شمه ای ز خصلت و خلق نکوی توست

ارزنده است گوهر و یاقوت ، لیک                                       والا ترین گهر ، گهر آبروی توست

خورشید و ماه نور دهند بر زمین ولی                          شمس وقمر که نور دهد نور روی توست

ختم پیامبرانی و سر فصل اولیا                                  مشک و انبر ذره ای از خاک کوی توست

احدی عشر بود امام نسل فاطمه                              آن بانوئی که زنده در آن خلق و خوی توست

اندر زمین محمد و در عرش احمدی                           سکان عرش بسته به یک تار موی توست

خوشدل حقیقی است که در روز رستخیز                            باشد موالیت چو عدوی عدوی توست

                                               

                                                دوست خوب                                                        (10)

در روی زمین رفیق همچمن گهر است                           صد مرتبه پر بها تر از سیم و زر است

هر چیز شود کهنه شود بی مقدار                                    چون کهنه شود رفیق ارزنده تر است

هم صحبتی مردم نادان عبس است                             او بر سر سفره ی تو همچون مگس است

هوشیار مخور فریب تا بتوانی                                    کان بر تو رفیق نیست آن بوالهوس است

با یار مگو راز خود ای دانا مرد                                          گر ترک کند تو را ملا خواهد کرد

بر دشمن خود تهمت بیجا مپسند                                    شرمنده شوی چو دوست گردی بی حد

 

 

                                              پند و اندرز                                                          (11)

خواب غفلت تا به کی جانا دمی هشیارشو                       کن رها مستی  دنیا ساعتی همشیار شو

عاقبت زین درا فانی رخت خواهی بست و رفت             زه بود بر پیچ و خم فارق ز برگ و بار شو

زیور دنیا ندارد ارزشی در وقت مرگ                             یک زمان فارق زحب درهم و دینار شو

زیر دستان را میازار از زبان و دست خود                    بر ضعیفان ستمکش جان من غمخوار شو

گر که نتوانی کنی با ظالمان جنگ و ستیز                              لااقل در قلب خصم مردم بد کار شو

نیست شخصیت به مال و منصب و جاه و مقام               با رفیقان همنشین شو دور از استکبار شو

گنج قارون و زور رستم تا دم مرگ است و بس                    نام نیکو ماند آخر واقف از اسرار شو

دوستی با مردم نادان ندارد بر تو سود                            ساعتی خلوت نشین و دور از اغیار شو

گردن خود کج نکن در پیش دونان بهر هیچ                      بنده خاص خدا شو بهر خود سردار شو

ان العنسان لیطغی عادت مستضعفی است                      قرب حق خواهی اگر در زمره ی ابرار شو

ای حقیقی چون رسد بانک الیه راجعون                              دعوت حق کن اجابت طالب دیدار شو

 

                                                دل نبستن به دنیا                                                        (12)

به عزلت گوشه ای از خیل لشکر داشتن بهتر                   کمال معرفت از هفت کشور داشتن بهتر

نشان و نام نیک از از زیور و زر داشتن بهتر              کلام خوش ز تیر و تیغ وخنجر داشتن بهتر

                                                غم سر داشتن از تاج و افسر داشتن بهتر

اگر وصف رسد در این جهان از ماه تا ماهی                  به قارون و سلیمان گر کند نام تو همراهی

مشو قره که مقرور است اندر جهل و گمراهی                زند آنکس که در ملک فقیری نوبت شاهی

                                                تواند آن زمان دل از جهان بر داشتن بهتر

به فقرودولت دنیا مشو شاد و مشو غمگیکه روزی همچو تریاک است و روزی چون عسل شیرین

گهی چون زهر قتالاست و گاهی سفره ای رنگین برون کن عادت گرگی ز سر ای روبه مسکین                                                                                         اگر مردی تو را طبع غضنفر داشتن بهتر

گرفتم زان تو باشد نگین  و تاج و انگشتر                   گرفتم مغرب و مشرق به فرمانت بود یکسر

گرفتم در جهان عمرت شود از نوح افزون تر                  گرفتم سربسر زان  توباشد ملک اسکندر

                                                توراعبرت ز دارا و سکندر داشتن بهتر

چو خواهی عبرت دنیا بکن دوری تواز جاهل             نما صدق و صفا را بین عقل و نفس خود هایل

چو سر را دوست میداری مشو برسروری مایل            نشد از سربلندی هیچ کس را رتبه ای حاصل

                                                بخاک هر قدم خود را برابر داشتن بهتر

گرفتم اختیار عالمی افتد در چنگت                                مبادا شیشه ی قلبی شود زرده از سنگت

گرفتم رستم و سهراب شد مغلوب در جنگت                            مشو مغرور اگر هفت اقلین هست اورنگت                                       خط آزادگی از هفت کشور داشتن بهتر

ز دانایان شنو پند و یکی چون دُر به گوش آویز                زبا ن خوش بود برنده تر جانا ز تیغ تیز

نگردد عاقلی در خشم همچون کاسه لبریز                 تو را گر دعوی شیریست با گرگ عجل بستیز

                                                بلی شمشیر وقت جنگ گوهر داشتن بهتر

مکن گردن خود را خم به پیش هر کس و نا کس                بر و کن بندگی پیش خدای لایزال و بس

تو را حق آفرید کن آزاد ، کن دوری از خار و خس     چرا خود کرده ای برلاشه ی مردار چون کرکس

                                                جهان را چون هما بر سایه پر داشتن بهتر

جوی مهر و محبت از هزاران در و زر به                  مقام و قرب حق از سروری بر ماه و اختر به

ترحم بر ضعیفان از سریر و تاج و افسر به                   چو آخر طعمه ی موران خاکت این تن فربه

                                                زرنج گوشه گیری جسم لاغر داشتن بهتر

مقام ومنصب دنیا در آخر می شود فانی                        ببار آرد دمی شهوت همه عمرت پشیمانی

چو در فعلت خطا باشد چه حاصل خوش سخنرانی                  حدیث انما اموالکم گر خوانده ای دانی

                                                ز آفات جهان خود را توان گر داشتن بهتر

چرا گشتی در این دنیا ز فعل نیک و بد غافل                  رها کرده چرا حق و روان گشتی چرا باطل

بکن کاری که در عقبا سعادت را شوی نائل                    تو را چون فاعل و مختار بنمودندای عاقل

                                                ز گودال جهنم حوض کوثر داشتن بهتر

به هنگام حساب آسوده تر درویش تر باشد                   برد گوی سعادت را که دور اندیش تر باشد

چو چرکین شد به تن زخمی علاجش نیشتر باشد            ندانی هر که بامش بیش برفش بیشتر باشد

                                                ز کالا و تمتّع هر چه کمتر داشتن بهتر

حقیقی زین جهان  روزی تو خواهی رفت با حسرت        بکن کاری که باشد نام نیکت مایه ی شهرت

بگیر از مادر و بابا و اقوامت دمی عبرت                      ندارد وقت مردن سود جاه و مسند و قدرت

                                                به صحرای قیامت کوکب و فر داشتن بهتر

 

                                                در گذشتن از دنیا                                                        (13)

هر که آمد گل ز باغ زندگانی چید و رفت                         عاقبت بر سستی اهل جهان خندید و رفت

گر شود عمرت فزون از نوح روزی سر رسد                شربت مرگ ای عزیزم بایدت نوشید و رفت

گر به تن پوشی لباس اطلس و زربفت ناب                     عاقبت باید که بر جسمت کفن پیچید ورفت

تا به کی مست مقام و منصبی هشیار شو                ای خوش آنکو بزر نیکی درجهان پاشید و رفت

ثروت و مال جلالت ناگهان فانی شود                              پای میزان عمل باید عمل سنجید و رفت

زور رستم گنج قارون رفت آخر زیر خاک                    چشم از این گنج و قدرت بایدت پوشید ورفت

کبرو خود بینی تو را سوی زلات میبرد                      خوش به حال آنکه بهر دیگران کوشد ورفت

شهرت و حرص و طمع عقل تو را زایل کند                     مرد عاقل آنکه روی نفس پا مالید و رفت

آیه ی لا ینفع مال و بنون قول حق است                          قلب سالم آنکه بر مرگ خود بالید ورفت

فاادخلی فی جنتی مخصوص پاکان است و بس                 خرّم آنکو در بر خالق جبینی سائید و رفت

ای حقیقی گردم از ایاک نعبد می زنی                              بهر حق باید ز فعل ناحقان رنجید ورفت

 

                                                در چگونه زیستن                                                (14)

صبح صادق شاد در باغ و چمن باید شدن                         در کنار آب و یاس و نسترن باید شدن

بهر آزادی روح و ورزش اندام خویش                         گاه گه در کوه و در دشت و دمن باید شدن

دوستدار شمع گر هستی رو پروانه باش                           خادم خلق جهان با جان و تن باید شدن

کبر و خود بینی تو را از دوستان دورت کند                         با خصال نیک شمع انجمن باید شدن

با نکویان آشنا شو از بدان دوری گزین                         بهر قرب دوست دور از اهرمن باید شدن

عاشق محبوب را از تیر و خنجر باک نیست                      پیش تیر دشمنان عریان بدن باید شدن

چون رود در کوه آهن میشود فولاد سخت                         سنگ خارائی عقیق اندر یمن باید شدن

طعنه ی یاران بود بد تر ز تیر دشمنان                        و نداری دوست پس دور از وطن باید شدن

گو رهائی خواهی اگر از زندان نفس خویش طن                پاک همچون یوسف گل پیرهن باید شدن

گردن خود را حقیقی کج نکن در پیش خلق                      با فلاحت سوی فردوس عدن باید شدن     

 

                                                            در وصف دوست                                                          (15)

عزیزم بهر خود یاری گزین از نوع یکرنگی                حزر از همنشین کن که دارد مکر و نیرنگی

چو غواصان تفحص کن که تا یاری بدست آری               که اندر شادی و غم با تو بنماید هماهنگی

نباشد دوست آن کو چون مگس بر دور شیرینی             بظاهر دوست بنماید و در فعل چو خرچنگی

بتر از مار باشد یار بد از خال دوری کن                 که زهرش دردرون وخال بیرون و جثه ی رنگی

مجو از ناکسان حسن عمل ای مرد دور اندیش          که با دیوانه هر که یار شد از وی خورد سنگی

نگردد میوه ی زقّوم هرگز چون رطب شیرین             اگر صد سال با شهد و شکر سازیش همرنگی

اگر ناکس بقدر خرده ای بنمایدت یاری                     صدایش پر کند اطراف و جانت همچو هاونگی

رفیق نیک سیرت به ز جان و مال وزر باشد                 اگر او را بدست آری به دامانس بزن چنگی

حقیقی آن بود یاری که در وقت گرفتاری                      شود یارت نه از بهرت شود اسباب دلتنگی

 

                                                            غزل                                                              (16)

روزی که بیامدم در این دیر خراب                                     نه بود مرا ثروت نه قدرت نه عذاب

آز و طمع حرص مرا کرد اسیر                                     من تشنه بر آب و هست دنیا چو سراب

بسیار دویدم و نکردم حاصل                                       افسوس گذست و عمر من همچو شهاب

دائم به خیال و ثروت و جاه و مقام                                    بسیار بدم عاصی و کم کرده صواب

با روی سیاه و طاعت کم یا رب                                          آیم به چه روی پای میزان حساب

لیکن به امید کرمت ای غفار                                                آیم به ملاقات تو با چشم پر آب

من خائف و مجرم تو رحیم و ستار                                       من عاصی و نادم تو کریم و توّاب

تو خالق و قادری و من عبد ذلیل                                     تو هادی و عالمی و من غافل و خواب

از بهر شفاعت از گناهان آرم                                           زهرا و حسین وحسن وشوهر وباب

با این بدن ضعیف واین بار گناه                                           زین دهر شوم من عازم به تراب

در زیر لحد حقیقی آسوده بخواب                                      با عشق علی چه باک از دور حساب

                                                            قصیده                                                                (17)

بیا جانا دمی بنشین برم اگر هستی دمی هشیار              اگر مستی بخود آی و اگر خوابی بشو بیدار

فریبنده عروس است این جهان عشقش بود نیرنگ       مکن آرایشش باور درونش زهر همچون مار

اگر چندی بکامت شد مشو از کید او غافل                 که روزی چرخ چون برگشت گردد دشمن قدار

اگر اندر گلستانش روی از بهر گل چیدن                     نچیده یک گلی دستد کند مجروح صد ها خار

چو خواهی از غمی فارق شوی آید غمی تازه               ستم کاری و کج رفتاریش هر دم شود تکرار

به چشمانت عسل آید و در اصل تریاک است                     بود گندم نما و جو فروش آن کاسب ترار

چه در شادی چه در ماتم چه در خواب و چه بیداری            دمادم میزنت نیشت به سان عقرب جرار

عروسی بی عزا نبود جوانی آخرش پیریست                  مشو غره به صحت زآنکه ناگه میود بیمار

ریاست بگزرد عنوان نماند مال گردد مهو                  جهان فانیست یعنی بی ثبات و ارزش و مقدار

بدنیا هر که پا بنهاد آخرش بایدش رفتن                        رسد عمرت شبی آخر اگر اندک اگر بسیار

به همراهت نخواهی برد به غیر از یک کفن چیزی            اگر شاهنشهی و گر گدای کوچه و بازار

چه در دنیا و چه در عقبی سرافرازیست نام نیک         به وسع خود نیکی کن اگر مشت و اگر خروار

نما کوشش کنی کاری بنزد حق شود مقبول                  عبادت خدمت خلق است به پیش خالق دادار

حقیقی غصه کن کوته نشاید بیش از این گفتن              به فضل حق توسل جو که باشد قادر و غفار

 

                                                خطائی خیال باطل                                                        (18)

شنیدستم که اندر سالها پیش                                             بدی در کلبهای یک مرد درویش

و را بودی پر از روغن سبوئی                                            که بودش در زمستان سد جوئی 

شبی آورد نزد خود سبو را                                              نمودی فکر و کرد این گفت و گو را

که فردا میبرم روغن به بازار                                                 فروشم این سبو را چند دینار

ز پول او خرم یک گوسفندی                                                  که باشد زایمانش سال چندی

دو بره زاید او بهرم به هر سال                                            از آن پس سوی من رو آرد اقبال

ز نسل گوسفندان من بزودی                                                  بدستم آرم یقین بسیار سودی

شوند آن گوسفندان گله ای چند                                           بدست آرم سگ و چوپان و سربند

ز سود او خرم من ملک بسیار                                                 به کارم اندر آن بسیار اشجار

بکارم اندر آن گل های زیبا                                                         نباشد مثل آن در کل دنیا

بسازم در میانش قصر عالی                                                 نمایم پهن درآن از فرش و قالی

نمایم دور او آئینه بندان                                                          فزایم بر شکوه او دو چندان

نمایم پر ز میز و مبل او را                                                  ز شربت پر کنم رویش سبو را

کنم من خواستگاری دختری را                                                به زیبایی خجل سازد پری را

برای همسر محبوب و زیبا                                                   بگیرم جامه ی زر بفت و دیبا

به خانه آرم او را از دل و جان                                                  بر او آرم کنیزان و غلامان

کنم گر یک غلامی نقض فرمان                                                  کنیزی گر نباشد در خور آن

کنم با این عصا تادیب او را                                                      به فرمانش کنم ترقیب او را

ز روی قهر بالا برد عصا را                                                 ببین یک لحظه ای حکم قضا را

فرود آمد عصا روی سبویش                                                           فنا گردید کل آرزویش

سبو بشکست و روغن بر زمین ریخت                                     نشاید از قضای چرخ بگریخت

اگر قانع شوی بر داده ی حق                                                     تو ننمایی خیال خام مطلق

طمع گر گشت بر نفس تو قالب                                            شوی هر لحظه بر امری تو طالب

چو ذّل من طُمِع گفت امام  است                                             حقیقی را دگر حجت تمام است

 

                                                    آرزوی خام                                                     (19)

یکی نعلی به راهی یافت روزی                                           که بودی خسته از سرما و سوزی

بیامد خانه با حالت شاد                                                       به همسر گفت بر تو تهنیت باد

که در صحرا بجستم نعل قاطر                                                 کز او گشتم بسی آسوده خاطر

پس از چندی کنم پیدا به تکرار که                                              گردد نعل ها تعدادشان چار

شوم یک روز چون از خواب بیدار                                            روم بر بیع قاطر من به بازار

بگیرم قاطری بی نعل و ارزان                                                که باشد بیع با نعلش دو چندان

زنم بر پای قاطر نعل ها را                                                       شود چابک برد او نقل ها را

بدست آرم از او سود فراوان                                                  دیگر قاطر خرم با نرخ ارزان

زسود آن دو قاطر بعد چندی                                                      خریداری کنم قاطر کمندی

 چو شد تعداد آنها ده به هر حال                                          شوم زین فعل من بسیار خوشحال

روم اندر سفر من گاه و بی گاه                                             نباشم  در حضر من هفته و ماه

چو آیم از سفر من سوی خانه                                                   تو باید زود بی عزر و بهانه

شنیدی گر ز من ناگه صدایی                                                        بیایی زود قفل در گشایی

که من در پشت در معطل نمانم                                                    که از رنج سفر من ناتوانم

شود قاطر بزیر بار خسته                                                    شوم محزون چو بینم باب بسته

تعجب کرد زن زان گفته ی خام                                               جوابش گفت کی شوی دل آرام

که شاید بهر یک پخت فتیری                                                    بود دستان من اندر خمیری

بیاید لحظه ای مانی تو بر در                                                 که شویم دست و آیم وا کنم در

بشد آشفته زد چوب بر زن                                                      چرا باید بمانم پشت در من

تو می باید که با صوتم شنیدن                                                 بیایی در گشایی بی خرد زن

زن بیچاره زیر چوب شوهر                                                     به گفتا مینشینم در پس در

گشایم در به رویت من به باطل                                                ولی افسوس از این فکر باطل

حقیقی آرزوی خام این است                                                     تمام کار دنیا این چنین است

 

                                       نمیدانم نمیدانم                                                               (20)

خداوندا چرا تبعیض در هر جا فراوان است                      چرا مظلوم سرگشته بهر کوه بیابان است

چرا بر سفره بی چیز نان خشک پنهان است              چرا در سفره دارا پر از مرغ و فسنجان است

                                                خداوندا نمی دانم زکار چرخ حیرانم

چرا کاخ بلند اغنیا با آسمان پیوند                             چرا مفلس ندارد سرپناهی بر خود و فرزند

چرا بیچارگان باید اسیر ظالمان باشند                       چرا ظالم خورد خون ضعیفان را به صد ترفند

                                                خداوندا نمی دانم زکار چرخ حیرانم

چرا میخاره ها بر تن لباس زاهدان دارند                     چرا مردان مؤمن نزد مردم این چنین خارند

چرا بی بند وباران در جهان اینسان سرافرازند              چرا در دست گرگان گوسفندان بی مددکارند

                                                خداوندا نمی دانم زکار چرخ حیرانم

چرا از باب باید نیشتر بر کارگر باشد                          چرا نیرنگ باید در جهان  نوعی هنر باشد

چرا باید که زحمت کش همیشه در بدر باشد                          چرا باید آه مستمندان بی اثر باشد

                                                خداوندا نمی دانم ز کار چرخ حیرانم

چرا باید که که ثروتمند باشد در جهان والا                    چرا حرف تهی دستان ندارد بر کسی معنا

چرا باشد چرا گفتن کلام بی خود بیجا                              چرا باشد عقاب اندر هوا ماهی ته دریا

                                                خداوندا نمی دانم ز کار چرخ حیرانم

چرا آهو شکار شیر و مرغ اندر کف شاهین              چرا تریاک تلخ است و چرا باشد عسل شیرین

چرا دنیا بود دائم بکار مردم بی دین                                خداوندا چرا باشد حقیقی دائماً غمگین

                                                خداوندا نمی دانم ز کار چرخ حیرانم

 

                              در گذر از دنیا                                                                       (21)

دنیا همه سربه سر چو خواب است و عذاب                          لذات جهان تمام برق است و سراب

خوش جلوه کند لیک بود زود گزر                                  چندان گذرد زود زود چون برق شهاب

کو هاشمی و صندی گردانش                                               کو پیپ کجاست چایی و لیوانش

کو دست به سینه های گردن کج او                                       کو آن همه لاف های بی پایانش

کو ناصر شاه وردی و جوش و خروش                                کو احمد و کو رحیمی حلقه بگوش

آزاد کجا رفت و چه شد غفاری                                         کو کارت شهاب و کو لباس و پاپوش

کو سام وسیامک و همه آزارش                                                  کو جرثقیل و جعبه ابزارش

کو جعل کپن های برنج شرکت                                                  کو قفل و کلید مخفی انبارش

در دفتر در بسته خدا داند چیست                                        در گفته سر بسته خدا داند چیست

در قول قرارهای با همکاران                                              در قرقر پیوسته خدا داند چیست

سهراب کجا پیش چه کس شد معمار                                       با سابقه ی کجا شدی مقطع کار

یا بود کجا در و پنجره ساز                                                 یک ساعته شد ماهر و آماده کار

حق چون صدف است در ته آب عیان                                  باطل چو کف است بر روی آب دوان

نابود شود کف به یکی زربه ولی                                        جاوید صدف بود چه پیدا چه نهان

کو استا علی همچو سر تیپی ها                                            گو سنگ گران پول تو جیبی ها

کو صفدر کو گچ کش کو عالیپور                                            کو کمپ شمال جمع تفریحی ها

کو تاید و ریکا و مؤمن افغانی                                             کو شستن ماشین به هر عنوانی

کو آن همه بندو بست با تاسیسات                                             کو آنهمه کارهای در پنهانی

کو خذری آرام و حقیقی غیور                                             کو آنکه نداد لحظه ای تن بر زور

کو حاج علی و سیفی و پیمانی                                       یک یک همه رفتند و شدند از هم دور

                                             قصیده                                                                    (22)

سفر بسیار تا مرد اهل نظر گردد                            در آتش سنگ باید که روزی سیم و زر گردد

رود چون دانه در انبار زیر خاک بعد از چند                برون آید قوی گردد پس از آنکه با ثمر گردد

نه هر سنگی به جای خویش دارد ارزش و مقدار      چو در آتش رود طف دیده گردد سیم و زر گردد

بشر فخر است بر مخلوق عالم گر شود کامل                   چو غافل گردد او از خیر انعامان بتر گردد

تو چون شیری مشو با روبهان هم سنگ و هم صحبت       چو طبع روبهی در شیر افتد حیله گر گردد

مشو با ناکسان مانوس جانا تا که بتوانی                  که چون آهن بر آتش خو کند سوزنده تر گردد

بگیر از روی یاری دست مظلومان در مانده                         بحکم آیه ی قران جزایت بیشتر گردد

مشو غره به مال و منسب وزور زر دنیا                          در آخر مال و منصب و جاهت هدر گردد

بدی قارون ز سیم و زر سرآمد بر همه عالم              ولی غافل که روزی مهو خود با سیم وزر گردد

نخواندی قصه ی فرعون و موسی را تو در قران       چو امر حق شود خود خویش بهرت نیشتر گردد

برو کن بندگی بهر خدا چون بنده خاضع                      مشو طاغی که کاخ طاغیان زیر و زبر گردد

چو خود اندر رفاهی بر تهی دستان نظر بنما                   ترحم بر تهی دستان کجا درو از نظر گردد

پس از مردن نشانی به غیر از فعل نیک کی ماند          نما کوشش که وقت مرگ نامت نیک تر گردد

روان خواهی شدن روزی حقیقی زین سرای دون         چو رفتی زین جهان فعلت برایت همسفر گردد

 

                                                            اسم ندارد                                                (23)

در کوچه یار با خطر باید رفت                                         گر سر بدهی بدون سر باید رفت

گر سنگ ببارت بسرت چون باران                                      از سنگ چه باک بی سپر باید رفت

هرخانه که اندر آن خبر از یار است                                  بر عاشق خویش بی در و دیوار است

صد مانع اگر بود به کوی معشوق                                   سهل است رسیدن ار عدو بسیار است

گو یار نکو بود ز اغیار چه باک                                            از بهر عسل گزیدن مار چه باک

جسم است تن ما و بما جان یار است                                 جان گر بدهی به یار صد بار چه باک

گو یار نکو بود ز دنیا بهتر                                               از حوری و غلمان و ز عقبا بهتر

بی یار بهشت عدن چون زندان است                                         آنجا که بود یار ز هر جا بهتر

آن یار که بد بود بتر از مار است                                           بد تر ز بلا و عقرب جرار است

سهل است کنی دفع ز خود عقرب و مار                            بی چاره کسی که مونسش بد یار است

آنکس که و را یار نمک نشناس است                                بیچاره ترین ز جمله خلق الناس است

با یار بد اخلاق بهشت رضوان                                          هر ثانیه اش چه سوده الماس است

 

                                                   میش و مو                                                                    (24)

بدی یک خانه ای نزدیک باغی                                             که در او بود میش شاد و چاغی

درخت مو بدی در باغ چندین                                                   که دادی سالها انگور شیرین

نمودی مرد و زن از وی تناول                                                مسون بودی ز دزدی و چپاول

شدی در باغ روزی ناگهان میش                                             که تا سازد مهیا روزی خویش

بخورد از برگ مو میش طمع کار                                           نه یک بار و نه ده بل بارها بار

نماند از مو نه برگی بر درختی                                            شدی بی برگ همچو چوب سختی

چوعاصی گشت مو از میش بد کار                                       به او گفتا بس است ای مردم آزار

نمانده بر طنم دیگر قراری                                                    چرا دست از سر من بر نداری

جواب مو بگفت ان میش مغرور                                         نشین ساکت که دارم من بسی زور

نمی دانی خوشی از زور مند است                                      در این دنیا ستمکش مستمند است

روم هر جا که خواهم زود و چالاک                                      ولی هستی تو ساکن بر روی خاک

سرت را باغبان برد همه سال                                                  چرا هستی ز فعل باغبان لال

بگردم در زمین اینجا و آنجا                                                 خورم هرچند خواهم از علف ها

جوابش گفت کی میش نادان                                                   نباشد پر خوری از فخر دوران

که پر خوردن ز گاوان و خران است                                         کمال و معرفت فخر جهان است

من بنشسته یکجا زار و غمگین                                             دهم هر ساله انگوران شیرین

که مردم در تناول بی نیازند                                                 از آن انگور بعضی شیره سازند

زبانزد سرکه ام نزد جهان است                                                 بیان کشمشم ورد زبان است

غای دلمه ی معروف دنیا                                                       بود از برگ من اندر همه جا

بود خاکسترم مسواک دندان                                                    شود خشکم غذای گوسفندان

بگفتا میش من هم بره زایم                                                     ز شیر خویش شادی میفزایم

پنیر و خامه کشک است از شیر                                                که هم بچه خورد هم آدم پیر

ز پشم من لباس گرم بافند                                                    که در سرما تن خود گرم سازند

چو مو بشنید این گفتار از میش                                             بگفتا چند مینازی تو بر خویش

سرم را می برند آرم جوانی                                                    سرت را میبرند بی سر بمانی

کلام میش و مو چون گشت اغراغ                                              هویدا گشت گرگی از ته باغ

صدای گرگ را بشنید چون میش                                            بسان برق شد در خانه خویش

حدیث میش و مو وهم و خیال است                                         کلام میش و مو فرز محال است

 حقیقی ختم کن این لحظه گفتار                                           که بالا دست را دست است بسیار

                                                            رباعیات

دنیا همه زحمت است و رنج است و عذاب                             لذات جهان تمام برق است و سراب

خوش جلوه کند لیک بود زود گذر                                    چندان گذرد زود که چون برق شهاب

.........................................................................................................................................

دردا که در این دهر کس آرام ندید                                      زین باغ کسی یک گل بی خار نچید

گیرم دو سه روز بر مرادت شد چرخ                                   این عادت است بر تو نخواهد خندید

...........................................................................................................................................

آهسته برو مباد مانی در راه                                                    هشیار برو مباد افتی در چاه

ره پر خطر است و توشه کم مقصد دور                                      بی راهه مرو مبا گردی گمراه

...........................................................................................................................................

حق چون صدف است در ته آب روان                                 باطل چو کف است بر روی آب روان

نابود شود کف به یکی ضربه و باد                                      جاوید صدف بود چه پیدا چه نهان

...........................................................................................................................................

 آهن که درآتش نرود سنگ بود                                        بازی که تو را ضربه زند جنگ بود

با مردم جاهل منشین ای عاقل                                             زیرا که رفیق بد چو خرچنگ بود

...........................................................................................................................................

بر حب جهان مبا گردی مغرور                                         روزی به تو نزدیک شود روزی دور

بهرام که گور بود شکارش همه عمر                                      دیدی که گرفت ناگهان او را گور

..........................................................................................................................................

این دهر کتابی است پر از خط و ورق                               هر صفحه او پر است از صدق و کذب

یک صفحه او شب است و دیگر چون روز                            خوانی تو و را  مدام هر شام و فلق

.........................................................................................................................................

در باغ شدم بهار در طرف چمن                                    دیدم که شکفته گل به هر دشت و دمن

می گفت یکی بلبل دلداده به گل                                      در فصل زمستان نه تو مانی و نه من

........................................................................................................................................

هر قطره که بینی به یقین از دریاست                                هر برگ درخت نامه ای از گل هاست

گر نیک نظر کنی حقیقی دانی                                       اینها همه از حکمت و از صنع خداست

.......................................................................................................................................

در روی زمین رفیق در و گهر است                                صد مرتبه پر بها تر از سیم و زر است

هر چیز شود کهنه شود بی مقدار                                    چون کهنه شود رفیق ارزنده تر است

.......................................................................................................................................

هم صحبتی مردم نادان عبس است                                    او بر سفره تو همچون مگس است

هشیار مخور فریب تا بتوانی                                       گو بر تو رفیق نیست او بواهوس است

...........................................................................................................................................

دوست چون آیینه باشد از بدی دوری کند                         وارنمایی کاربد بر ترک مجبورت کند

آنکه چون شانه بگوید تو در پشت سر                  زان حذر کن چون طبیبت نیست رنجورت کند

 

بسم ا... الرحمن الرحیم

       یکی  کم   شد   ز  نسل   حا ج   محمود                                                                                                               ندانم دومی را کیست مقصود

 سوّ  م   بودی   و لی   رفتی تو  ا وّل                                                                                                                 از این  دنیا  تو  بر  دیدا ر  معبود

   گرفتی سبقت از ما خوش  به حالت                                                                                                       شدی آسو ده ا ز غمهای موجود

     ز لطف حق شود جنّت مکا نت                                                                                                       شو ی   با   فاطمه مشهو ر  و مسعود

ا لا  ا ی  خو ا هر   یک   د ا نه  من                                                                                                                 چو رفتی نزد حق در روز موعود

ا گر د ید ی   بر اد ر  زا د ه   خوش                                                                                                                 بگو   با   بت  د می   بی تو  نیا    سود

شد ی   پر  پر  گل نشکفته  ی من                                                                                                                    جهان گردیده پیش چشم من د ود

سلا م  ا ز   من   به   با  با   و   به   ما د ر                                                                                                                رسان وگو که من هم میرسم زود

بو د    د نیا    سر  ا   ما    کا  ر  و  ا  نیم                                                                                                                  شبی  آییم   و صبحی  گفته     بد ر و د

حقیقی  خو ش  به حال کا ر و ا نی                                                                                                                               که با ایمان رود در پیش معبود

حاج احمد رضا حقیقی {در سوگ خواهر}

{ورودبه ماه محرم}

   ما ه   محرّ م آمد  و  د لها  پر آذ ر  است                                                                                              بانک عزا و غلغله در کوی و منبر است

بر تن  همه لباس سیه  سینه  پرخروش                                                                                          سر تاسر جهان همه جا شور محشر است

 تنها نه خاکیان ز غم آزرده خاطر اند                                                                                                  شور و نوا و ولوله در عرش اکبر است

هر جا  نظر  کنی  همه  نا م حسین بود                                                                                                   نام حسین زینت محراب و منبر است

مر   غ      هو ا    و  ما هی د ر یا    شکسته      دل                                                                                          ارض وسمابه ماتمش آزرده خاطراست

گریان تمام جنّ وملک ازغم حسین                                                                                    الحق حسین  بنده محبوب  داوراست

در ماتم است فاطمه و خیل قدسیان                                                                                     باغم قرین به جنّت فردوس حیدراست

عیسی   و نوح گریه کنانندروز وشب                                                                                        آ د م  عز ا  گر  فته  و  با  د ید ه  تراست

صاحب عزاست فاطمه و باب مجتبی                                                                            مهدی شکسته دل ز غم جدّاطهر است

   ر و ز جزا ست قلب حقیقی  ا مید و ا ر                                                              چون شافعش حسین بسر حوض کوثر است

{مرحوم حاج احمدرضا حقیقی}

درس آزادی به عالم دار رفتار حسین                        آری آری تا ابد بر جاست آثار حسین

  گر نداری دین به دنیا لا اقل آزاده باش                         ا ین    کلام     پرگهر      باشد     ز    گفتار    حسین

******

رهبر کل جهان امام حسین است                                                                                           سکه       آز ا  د  گی         بنا م   حسین   ا ست

    فخر حقیقی         کند        به      جمله     شا ها ن                                                                                                    کاو     یکی  ا  ز کمترین غلام حسین است

******

سرسلسله مردم آزاد حسین است                                                                                   آنکس که در این ره سر وجان داد حسیناست

مردی که چو کوهی به بر تیشه  ی بیداد                                                                                  د ا من    به کمر   بر  ز  د  و  ا ستا دحسین   ا ست

*******

     بزرگ  فلسفه  قتل  شاه دین حسین این است                                      که  مرگ  سرخ  به  از  زندگی ننگین است

          حسین    رهبر     آزا د گی    و   آزا دی        است                                     خوش آن کسیکه چنینش مرام و آیینی است

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست                                                                          این چه شمعی است که جانها همه پروانهاوست

هر کجا می نگرم نام حسین جلوه گر است                                                                                     هر      کجا    می  گذرم    جلو ه    مستا   نه   ا و  ست

هر    د  لی میل ، سو ی   کر ببلا  یش   د ا ر د                                                                             من ندانم که چه سرّی ست که در خانه اوست

******

آ نکس     که   گر  یه  بر  خلف  مصطفی   کند                                       با   گر  یه  د ر د   خویش    به   د و ر ا ن    د و ا    کند

  آ نکس    که  گشت    با  پسر   مرتضی  قر ین                                             شا ه    شهید    حا  جت   ا و  ر ا    ر و ا    کند

******

عالم همه قطره اند ودریاست حسین                                                               عالم همه   بند  ه   ا ند  و  مو لا ست حسین

ترسم   که     شفیع      قا  تل   خو د    گر  د د                                                                  از  بس  که  کرم  دارد  و آقاست حسین

******

                                   شاها من ار به عرش رسانم سریر خویش                                            مملوک  این  جنابم وممنو ن این درم

                                      گر بر کنم دل از تو  و بردا رم از تو مهر                                                         آن  مهر  بر  که  افکنم  آن دل کجا برم

{خون حسین}

ا ز  خو  ن   حسین   کر  بلا   گلگو  ن    شد                                                             و ز ناله طفلان همه جا طوفان شد

ا  ز   تشنگی   حسین   آ فا  ق   بسو  خت                                                                                                    د ر سوز   و   گد از عالم ا مکا ن شد

چون گشت نگون ززین تن پاک حسین                                                                                        در آه و خروش حوری و قلما ن شد

آ ن  سینه    که   بو د  ه    مخز    ن  علم  خدا                                                                                                         بشکسته  ز   پا  ی شهر بی ایمان شد

چون گشت به نیزه رأس پر خون حسین                                                                                                 خورشید خجل ز گردش دوران شد

جنّ و ملک و عرض و  سما      در غم و حزن                                                                                                چون بهر وداع شاه مظلومان شد

بگرفت   سکینه    چون سر  ر ه   به  حسین                                                                                                     د ر غلغله عرش خالق سبحا ن شد

زینب سر  د    ست    برگر فتی   قر آ ن                                                                                                    چون شاه شهید عازم میدان شد

     ببر    ید       چو      تیر     حنجر      ا صغر      ا  و                                                                                                                    بر قلب رباب آتش هرمان شد

      بنمو  د    علی     تبسم     و   عا  لم   سو  خت                                                                                              با  خند ه  ا و  کاخ ستم ویران شد

    چون فرق علی اکبرش از تیغ شکافت                                                                                در جنّت    فرد  وس علی گریان شد

   د ر     علقمه   ا  فتا  د  چو  د ست   عبّاس                                                                                        افتاده   به خاک حاجت طفلان شد

        آن سر   که مدام بو د ه  بر دوش نبی                                                                                   از جور فلک   به نیز ه  ی  عدو ا ن   شد

       بن  سعد چه داد حکم آتش به خیام                                                                                  د ر آ تش    و د و د  خیمه  ها   پنها ن  شد

             پس با رحقیقی زبصراشک   مد ام                                                                                چون عازم کوفه عترت قرآن شد

{مرحوم حاج احمدرضا حقیقی}

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

{یا زهرا}

سر  ی   ز   غر  فه   جنّت   بر   آ ر  یا    ز هر ا                                                                                                             ببین عیال حسین بی قرار یا زهرا

حسین شهید  و  حر یم  غمین  و محزونش                                                                                                              ا سیر     گشته   به   شهر و دیار یا زهرا

سری که بودبه دامان مصطفی شب و روز                                                                                                         به نوک نیزه ی قوم شرار یـا زهرا

شکا  فت  فر ق علی اکبر جوان از  تیغ                                                                                                             تما  م  ا  هل  حر م اشکبار یا زهرا

گلوی اصغرشش ماهه شدبریده زتیر                                                                                                                   ر باب درغم آن شیرخواریازهرا

        کنا   ر    علقمه       ا  فتا   د      پیکر    عبّا  س                                                                                                                       علم  فتـا د ه  و  ر ا  د ر  کنا ر یا زهرا

دوطفل زینب غم دیده خفته اندرخون                                                                                                          دو چشم باب  به ره انتظار یا زهرا

به خون خضاب سرودست قاسم محزون                                                                                                                به    خیمه مادر او  داغداریا زهرا

  سکینه بر سر نعش پدر به آه و خروش                                                                                                                      به  ناله  عابد  بی  غم  گسار  یا   زهرا

سر  حسین    به    تنور    و    تنش      به    کرببلا                                                                                                                   به نوحه انجم و لیل و نهار یا زهرا

حقیقی است غلا م حسین در همه عمر                                                                                                                بر این وظیفه کند افتخار یا زهرا

{مرحو م حاج احمد رضا حقیقی}

{شوق زیارت}

با  ر     ا لها      سفر      کر ببلا       می  خو ا هیم                            آستا ن   بوسی   شاه   شهداء  می  خو ا هیم

سال ها س از غم دوری حسین بیماریم                                               جر م   ما چیست    طبیبا   که   دوا   میخواهیم

قبر  شش   گوشه    ا و   قبله   حا جا ت   همه                                                      بحر      این     قبله     همه     قبله     نما      میخو ا هیم

قبر عبّاس بود مروه و قبر تو صفاست                                                        سعی بین الحرمین است وصفا میخواهیم

  کشتی    راه    نجاتی    تو    و  ما    غر ق   گنا ه                                                                 دست ما گیر زلطفت که ر ها  میخواهیم

پای بوس تو رسیدیم و ز بحر کرمت                                                                       با ز     د ید    تو     شها      ر و ز      جز ا    میخواهیم

 به  ضریح   پدرت   شاه    نجف   شیر   خدا                                                         بو سه دادیم و شفاعت ز عطا میخواهیم

{مرحوم حاج احمد رضا حقیقی}

{نوحه}

سر لوحه ی نهضت جهان است حسین                                                                  کشتی نجات شیعیان است حسین

ا ی     گمشد  ه     د ر       و ا د ی     ظلمات       بیا                                                                          روشنگر راه گمرهان است حسین

بر      قا  فله  ی      ر ا ه     ر و ا  ن     ر ه     د ین                                                                                حقّا  که امیر    کاروان   است حسین

ا ی     آ نکه    به    د رد    خویش    درمان   طلبی                                                                   در مان و طبیب شیعیان است حسین

بر     صومِ      و   صلاهِ    و   حجّ     و   آئین    و    زکوه                                                           مهر  و سند   و  خط   امان     است    حسین

وحشت      اگرت     هست     ز      تاریکی قبر                                                                 مصبا ح    هدا   در    دو    جهان   است حسین

در    د ا د    گه   حسا ب     و    میز ا ن    و  عمل                                                                     ضامن ز برای دوستان است حسین

د ر      ر  و ز     جز    ا ز      امر       خد  ا ی      ا کبر                                                                           تقسیم    گر    خلد    و    جنا  ن   است   حسین

بی       مهر     حسین     کسی     به    جنّت     نر و د                                                                         زیرا که بهشت جاودان است حسین

بر جسم من غم زده جان است حسین                                                                در  مان    همه   درد   گران    است حسین

فر مو  د                محمّد              که             بد  ا نند             همه                                                                                                کشتی نجات دوستان است حسین

******

یک عمر نوکریّ حسین است کار من                                                                           این نام نیک در همه جاشد شعار من

با      ا  ین    شعا ر     جا نب عقبا    سفر     کنم                                                                                     آ نجا   که    یار    من    بود    اندر    کنار من

{مرحوم حاج احمد رضا حقیقی}

 

{سینه زنی}

                  ز یثرب چون                                                                                  شاه مظلومان                                                          د ر ز مین  کر                                 ببلا  آ مد

شهادت را                                                                                                        در ره داور                                                                                            با ندای قا                                   لو بلا آمد

جوانانش                                                                                                                  بهر قربانی                                                                                       یکدل و یکجان                   جمله آماده

ابو الفضل و                                                                                        اکبر و قاسم                                                                        در کنار او                                              هر یک استاده

برای شو                                                                                                                    ق لقای حق                                                                       از سر ایمان                          دل ز کف داده

سکینه آن                                                                                                             مرغ خوش الحان                                                    زین غم عظمی                                                در نوا آمد

امام دین                                                                                                              گفت با یاران                                                                     این زمین نامش                                   کربلا باشد

در این وادی                                                                                              جای جانبازی                                                                بهر یاران و                                                                   اقربا باشد

هر آنکس را                                                                                                    میل برگشتن                                                                         زین مکان باشد                            خوش روا باشد

 

 

که بهر ما                                                                                                                           جان فدا کردن                                                             در ره قرآن                                                        از خدا آمد

علی اکبر                                                                                                                 کشته می گردد                                                                            از جفای این                                        قوم بد اختر

دو دستان                                                                                                              حضرت عبّاس                                                             اندر این صحرا                                          افتد از پیکر

به حلقوم                                                                                                           اصغر بی شیر                                                                    تیر کین آید                                                      در بر مادر

عروسی                                                                                                                 قاسم نا شاد                                                                           از جفای عد                          وان عزا آمد

در این صحرا                                                                                              قوم بی ایمان                                                                 جمله یارانم                                  سر جدا سازند

دوطفلان                                                                                                        خواهرم زینب                                                    هردو یکباره                   جان فداسازند

از این ماتم                                                                                              مادر خود را                                                                                      بر رضای ای               زد رضا سازد

شهیدان را                                                                                                  جنّت رضوان                                                         از خدای خود                    خون بها آمد

 

 

 

 

در این صحرا                                                                                              کودکان من                                                                      میشوند از کین               جمله سرگردان

در این صحرا                                                                                              عابدین من                                                                        پیکر تب دار        حالت محزون

سکینه از                                                                                                               تشنگی بی تاب                                                            زینب و کلثوم          بیکس و نالان

به آنها از                                                                                                          لشکر دشمن                                                                      ظلم بی حدّ و                                                   انتها آمد

در این صحرا                                                                                              با لب تشنه                                                                              شمر دون برّد                       رأسم از پیکر

نهد دشمن                                                                                                   رأس پاکم را                                                                        در تنور خود                                  روی خاکستر

از این ماتم                                                                                              مادر م زهرا                                                                            با همه هوران                                   میزند بر سر

حقیقی زین                                                                                          ماتم عظمی                                                                              بهر شاه دین                                                   در نوا آمد

{مر حوم حاج احمد رضا حقیقی}

 

{در خود پسندی}

ا  یکه   د ا ئم  می  نما ئی   د عو ی   عقل   و  شعو ر                                     و ی  که  پند ا ر  ی  تو  خو د  را  برتر  از  بهرام گور

با  ز با ن   گو ئی   که  د ر  حکمت  ز  لقما  ن  برتر م                          چو ن سلیمان  می کنی  خود  حا کم  و حش  و  طیور

می زنی لاف سخاوت دم به دم در بین خلق                              در عبادت خویش را دانی تو چون قلمان و حور

د ر عمل  پید ا  شو د   هر  نیک   و  بد  آ   گا ه  با  ش                                        گفته     قر  آ ن     لا یحبّ     کل     مختا ل   فخور

هر  چه  ا ند ر  کو ز ه    با شد  ز ا ن  همان آید برون                                       چون عسل شیر  ین بو د  یاهمچوحنز  ل تلخ وشور

قدر ت و حسن و جو  ا نی چند گاهی بیش نیست                                       طعنه بر پیر ان مزن روزی شوی خود پیر و کور

حرص و آز و شهوتت کرده تو را غافل ز مرگ                           چون شود روحت ز تن بیرون شود آماده گور

چو ن  سلیما  ن  گر  کنی  فر   ما  نر  و ا ئی  بر  جها ن                                             و قت  مر دن   بی  اثر  باشد شوی کمتر ز مور

با ش  ر ا ضی  بر  رضای  حق مشو غره  به خویش                                     وقت شادی شاکر حق باش و در سختی صبور

 

 

           گر  بگیر ی  د ست  مظلو می  شو ی  چون   پو ر یا                             و  ر نه  فیل  و  ببر   را   با شد   د و  صد اندازه زور

فکر کن  یو م  ا لحسا ب  آ مد  تو   خو د    شو  محتسب                            پیش خود    نه    دفتر اعمال   و  د ر  وی کن مرور

طاغی حق خارج از نور است و د رظلمت روان                            صا حب  ا یما ن   ر ها ئی  یا بد از ظلمت به نور

شکر  نعمت  نعمتت  ا فز و ن  کند  هشیا ر   با ش                        آنکه   با شد  شا کر  حق  نعمتش  گر د د  و فو ر

نا  م نیکو    جا  و د ا ن     ما ند    نه    مال   و سیم   و   ز ر                                           چون رود مطرب گجا ماند خبر از جشن و سور

کینه   و   بخل   و  حسد   ا فعا ل    شیطا نی     بود                                            کن ز  دل بیرون که تا ابلیس گردد از تو دور

کن منیّت   رار هاکمترزمن من گوسخن                                              هیچ  می  د ا نی  که  فا نی  می  شو د  د ا ر  الغر ور

تا  به  کی  گو ئی حقیقی  شعر   د ر   ز یبا  و زشت                                                فعل  نیکو  گر  تو  ر ا  با شد  کند  ر و ز ی  ظهو ر

{مرحوم حاج احمد رضا حقیقی}

{زندگی نامه}

               د ر     سوّم    اسفند       به     هنگا م      نها ر                                                                          د ر سال هزار و سیصدوهشت وچهار

               چو   د ید ه  گشو د م   به   جها ن    یا ر ا نم                                                                          از ماد ر و باب و خاله و خویش و  تبا ر

                خوشحال همه خند ه     به لب شکر   کنان                                                                        یک      یک     همه     آمد   ند   بهر     د یدا ر

              بنها د      مر ا     نا م        پد ر           عبد    ر ضا                                                                            نا  گا ه   شد م    مر  یض    طو لی     بسیا ر

               د ر هفت برای کسب د رس قرآن                                                               د ر  مکتب    خاله  ا م    شد م    استقر ا ر

              اندر طی یک سال به صد سعی و تلاش                                                              خو ا ند م  همه  قرآن  نه  یکی  بلکه د و   با ر

              بعد   از    برای    د رس علم  و   فرهنگ                                                                  اند ر    سده   بودم   سنه ها   لیل  و  نها ر

              بودم   سه   و  ده  ساله  که  گشتم  شا غل                                                                           چو پا ن   و   طرق  معلّم  و  صیفی  کا ر

              د ر  بیست  شدم  نظامی  اندر  ارتش                                                                      بعد     از     پی     ازدواج       گشتم      بسیار

              گشتم     چو       مو  فق         ا ند ر        ا ین        ا مر     مهمّ                                                   گوئی   که  سپید ه  ز د  مر ا  د ر شب تار

             بعد       از       د و      سه      سا ل      ا نتظا ر     بی      حدّ                                              حق کرد عطا یک پسرم فصل بهار

             خوش صورت وخوش سیرت خوش خلق نکو                                  چون غنچه گل که رویده از دامن خار

               ا و     نیز      چو     من      د ر    سد  ه    بهر    تحصیل                                                   د ه  سا ل  نمو د  ا ین  عمل  را  تکرار

                 سا لش   چو  بشد  بیست   و  د و  گشت   شهید                                             د ر    ر ا ه    گشو ر     و     شهر       و      د یا ر

                    خو د    نیز    شد م    صاحب    چند  ین    فر ز ند                                              ا ز  لطف    خد ا ی    مهر با ن   غفّا ر

                         بنا یی           آز ا د             بدی           شغلم            چند                                                    گه  د ر  ده و گه به شر کت وکوشه کنا ر

                        د  ا  نشگه       صنعتی          شد  م          ا  ستخد  ا  م                                                    بد   مدّ ت   خد  متم  ده   و    پنج و چها ر

                        سا لم   چو   بشد  شصت  شدم   با ز   نشست                                          د ر   خا نه  نشستنم  بد  ی   بس    د شو ا ر

                        بهر      گذ ر ا ن      و   قت     د ر   سر   گر می                                                 بس  فکر  نمودم و شدم دکّان دار

              دنیا همه سر به سر چه خواب است و خیال                                                   زین خواب گران تو کی توان شد بیدار

              ا  دعو  نی   استجب   لکم  قول  حق   ا ست                                                 غفّا ر  ذ نو ب  است  و  ر ئوف و ستّار

                 ا ین مسئلتم    از    ا و    بو د    و قت  ر حیل                                                          بخشد    گنهم    ز    لطف    بی    حدّ    و    شمار

                         کن        فکر     حقیقی        تو  به           انا     لله                                                                         با    یا  د      ا لیه        ر ا جعون     کن     هر     کا  ر

****

دل  بر این دنیا مبند دنیای فانی بگذرد                                                                نوبت پیری بیاید نوجوانی بگذرد

زور در بازو تو داری ای جوان پهلوان                                              زور بازویت نماند  پهلوانی بگذرد

{بسمه تعالی}

اول دفتر به نام ایزد دانا                                      صانع و پروردگار و حیّ و توانا

اعظم و اکرم خدای عالم و آدم                              صورت خوب آفرید و سیرت زیبا

از در بخشندگی و  بند ه نوازی                             مرغ هوا شد نصیب ماهی دریا

قسمت خود می برند منعم و درویش                        روزی خود می خورند پشه و انقا

حاجت موری به علم غیب بداند                             در بن چاهی به زیرسخره سمّا

==============

                                 {سفرکرببلایاد تو بودم همه جا}

ای شهیدره دین ای گل احمر پسرم               جسم توغرقه به خون چون گل پرپر پسرم

مادرت   کرببلا بهر  تو  زاری ها کرد                 غم تو کرده   مرا  قلب    مکدّر پسرم

سفر  کرببلا   یاد تو   بودم  همه  جا                     با دو چشمان تر و قلب پر آذر پسرم

فرق توگشت زخمپاره دوتادرصف جنگ          گوئیا   رهبر   تو   بود   علی   اکبر پسرم

زودکردی تو غروب ای به سحر کرده طلوع      داغ تومانده به دل تا صف محشر پسرم

تو   شدی  کشتهو  شد   نام  تو  جاویدپسر                نسّ قرآن بود و گفته ی داور پسرم

بودم امید شوم پیر     وتو   دستم گیری            رفت بر باد امیدم همه یک سر پسرم

تا ابدقلب حقیقی زغمت محزون است            در دلش نام تو نقش است مکرّر پسرم

 

                                     باز گشت ازکربلا

از سر کویت حسین با چشم گریان میرویم       با دلی آزرده و حال پریشان می رویم

سال ها بود آرزویم دیدن قبرت حسین            حالیا از خدمتت با قلبّ سوزان میرویم

قبر عبّاس و علی اکبر زیارت کرده ایم            از مزار قاسمت آن ماه کنعان میرویم

قبر هفتاد و دو تن بوسیده ایم از روی عشق     از سرقبر علی اصغر نوا خوان میرویم

در رواق وصحن شاه دین علی شیر خدا          با تضرّع عرض حاجت بهر یاران میرویم

قبر موسی و تقی را ما زجان بوسیده ایم          سو ی سامراء ما با حال محزون میرویم

ما ضریح مسلم و طفلان او بوسیده ایم           بهر بیماران شفا بگرفته شادان میرویم

مسجد کوفه که باشد مأمن مردان حق            در نماز و ذکر سوی حیّ سبحان میرویم

خادم کوی حسین یعنی حقیقی حقیر             حاجتش بگرفته اینک سوی ایران میرویم

 

                                                  خواهر

یکی کم شد ز نسل حاج محمود                   ندانم دومی را کیست مقصود

سوّم بودی ولی رفتی تو اوّل                       از این دنیا تو بر دیدار معبود

گرفتی سبقت از ما خوش به حالت                شدی آسوده از غم های موجود

ز لطف حق شود جنّت مکانت                      شوی با فاطمه مشهور و مسعود

الا ای خواهر یک دانه من                          چو رفتی نزد حق در روز موعود

ا گر دیدی برادر زاده خویش                       بگو بابت دمی بی تو نیا سود

شدی پرپرگل نشکفته ی من                     جهان گردیده پیش چشم من دود

سلام از من به بابا و به مادر                       رسان وگو که من هم میرسم زود

بود دنیا سرا ما کاروانیم                             شبی آییم و صبحی گفته بدرود

حقیقی خو ش به حال کاروانی                    که با ایمان رود در پیش معبود

 

                                               ماه محرم

ما ه محرّم آمد و دلها پر آذر است                  بانک عزا و غلغله در کوی و  درمعبر است

بر تن همه لباس سیه سینه پرخروش             سرتاسر جهان همه جا شور محشر است

تنها نه خاکیان ز غم آزرده خاطر اند               شور و نوا و ولوله در عرش اکبر است

هر جا نظر کنی همه نام حسین بود               نام حسین زینت محراب و منبر است

مرغ هوا و ماهی دریا شکسته دل                  عرض و سما به ماتمش آزرده خاطر است

گریان تمام جنّ وملک ازغم حسین               الحق حسین بنده محبوب داور است

در ماتم است فاطمه و خیل قدسیان               باغم قرین به جنّت فردوس حیدر است

عیسی و نوح گریه کنانند روز وشب               آدم عزا گرفته و با دیده ی تر است

صاحب عزاست فاطمه و باب مجتبی               مهدی شکسته دل زغم جدّاطهر است

روز جزاست قلب حقیقی امیدوار                   چون شافعش حسین بسر حوض کوثر است

..........................................................................................................................................................

درس آزادی به عالم دار رفتار حسین                     آری آری تا ابد بر جاست آثار حسین

گر نداری دین به دنیا لا اقل آزاده باش                  ا ین کلام پرگهر باشد ز گفتار حسین

                                                 ******

رهبر کل جهان امام حسین است                              سکه آزادگی بنام حسین است

فخر حقیقی کند به جمله شاهان                   کاو یکی از کمترین غلام حسین است

                                ******

سرسلسله مردم آزاد حسین است                    آنکس که در این ره سر وجان داد حسین است

مردی که چو کوهی به بر تیشه ی بیداد             دا من به کمر بر زدو  استاد حسین است

                                               *******

بزرگ فلسفه قتل شاه دین این است               که مرگ سرخ به از زندگی ننگین است

حسین  رهبر آزا د گی و آزا دی است        خوش آن کسیکه چنینش مرام و آیینی است

                                            *****

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست   

                                                 این چه شمعی است که جانها همه پروانه اوست

هر کجا می نگرم نام حسین جلوه گر است   

                                                 هر کجا می گذرم جلوه مستانه اوست

هر دلی میل به سوی کربلایش دارد

                                                  من ندانم که چه سرّی ست که در خانه اوست

                                             ******

آ نکس که گریه بر خلف مصطفی کند                با گریه درد خویش به دوران دوا کند

  آنکس که گشت با پسر مرتضی قرین               شاه شهید حاجت او را روا کند

                                             ******

عالم همه قطره اند ودریاست حسین                عالم همه بنده اند و مولاست حسین

ترسم که شفیع قاتل خود    گدد                    ازبس که کرم دارد و آقاست حسین

                                              ******

شاها من ار به عرش رسانم سریر خویش              مملوکاینجنابم وممنون این درم

گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر                 آن مهر بر که افکنم آن دلکجا برم

 

                                               خون حسین

از خون حسینکربلا گلگون شد                    و ز ناله طفلان همه جا طوفون شد

از تشنگی حسین آفاق بسوخت                    در سوز و گداز عالم امکان شد

چون گشت نگون زین تن پاک حسین           در آه و خروش حوری و قلما ن شد

آن سینه که بوده مخزن علم خدا                  بشکسته ز پای شهر بی ایمان شد

چون گشت به نیزه رأس پر خون حسین         خورشید خجل ز گردش دوران شد

جنّ و ملک و عرض و سما در غم و حزن      چون بهر وداع شاه مظلومان شد

بگرفت سکینه چون سر ره به حسین             در غلغله عرش خالق سبحا ن شد

زینب سر دست برگرفتی قرآن                     چون شاه شهید عازم میدان شد

ببرید چو تیر حنجر اصغر او                        بر قلب رباب آتش هرمان شد

بنمود علی تبسم و عالم سوخت                   با خنده او کاخ ستم ویران شد

چون فرق علی اکبرش از تیغ شکافت            در جنّت فردوس علی گریان شد

در علقمه افتاد چو دست عبّاس                     افتاده به خاک حاجت طفلان شد

آن سر که مدام بوده بر دوش نبی                 از جور فلک به نیزه ی عدوان شد

بن سعد چه داد حکم آتش به خیام              درآتش و دود خیمه ها پنهان شد

پس بارحقیقی ز بصر اشک مدام                   چون عازم کوفه عترت قرآن شد

 

                                                   یا زهرا

سری ز غرفه جنّت بر آریا زهرا                     ببین عیال حسین بی قرار یا زهرا

حسین شهید و حریم غمین و محزونش          اسیر گشته به شهر و دیار یا زهرا

سری که بودبه دامان مصطفی شب و روز        به نوک نیزه ی قوم شرار یـا زهرا

شکافت  فرق علی اکبر جوان از تیغ               تمام اهل حرم اشکبار یا زهرا

گلوی اصغرشش ماهه شدبریده زتیر                رباب درغم آن شیر خوار یا زهرا

کنار علقمه افتاد پیکر عبّاس                     علم فتـاده و را در کنار یا زهرا

دوطفل زینب غم دیده خفته اندر خون         دو چشم باب به ره انتظار یا زهرا

به خون خضاب سرودست قاسم محزون         به خیمه مادر او داغدار یا زهرا

سکینه بر سر نعش پدر به آه و خروش         به ناله عابدبی غم  گسار یا زهرا

سر حسین به تنور و تنش به کرببلا            به نوحه انجم و لیل و نهار یا زهرا

حقیقی است غلام حسین در همه عمر         بر این وظیفه کند افتخار یا زهرا

 

                                                 شوق زیارت

بار الها سفر کرببلا می خواهیم                   آستان بوسی شاه شهداء می خواهیم

سال هاست از غم دوری حسین بیماریم        جرم ما چیست طبیبا که دوا می خواهیم

قبر شش گوشه او قبله حاجات همه              بحر این قبله همه قبله نما می خواهیم

قبر عبّاس بود مروه و قبر تو صفاست            سعی بین الحرمین است وصفا می خواهیم

کشتی راه نجاتی تو و ما غرق گناه               دست ما گیر زلطفت که رها می خواهیم

پای بوس تو رسیدیم و ز بحر کرمت          باز دید تو شها روز جزا می خواهیم

 به ضریح پدرت شاه نجف شیرخدا                                          بوسه دادیم و شفاعت ز عطا می خواهیم

{نوحه}

سر لوحه ی نهضت جهان است حسین                              کشتی نجات شیعیان است حسین

ای گمشده در وادی ظلمات بیا                                                                                                    روشنگر راه گمرهان است حسین

بر قافله ی راه روان ره دین                                                                                                                      حقّا که امیر کاروان است حسین

ای آنکه به درد خویش درمان طلبی                                                                      درمان و طبیب شیعیان است حسین

بر سومِ و صلاه و حجّ و آئین و زکوه              مهر و سند و  خط امان است حسین

وحشت اگرت هست ز تاریکی قبر                  مصباح هدا در دو جهان است حسین

در دادگه حساب و میزان و عمل                   ضامن ز برای دوستان است حسین

در روز جزا از امر خدای اکبر                        تقسیم گر خلد و جنان است حسین

بی مهر حسین کسی به جنّت نرود                زیرا که بهشت جاودان است حسین

بر جسم من غم زده جان است حسین            درمان همه درد گران است حسین

فرمود محمّدکه بدانند همه                          کشتی نجات دوستان است حسین

                                                   ******

 

 

 

 

 

 

 

 

+


design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir