قاصدک عشق

بگـذار تـا فرو بـروم تــــوی منــجلاب

عـاصی شدم ، بریـده ام از اینهمه عـذاب

از گـریـه هـای هـرشبـه ام روی رختـخواب

چند سال مـی شود کـه بـرایـم غـریبـه ای

چند سال مـی شود کـه خـرابـم...فقـط خـراب

شایـد تـو هـم شبیـه دلـم درد می کشی

شاید تـو هـم همیشـه خـودت را زدی بـه خـواب

از مـن چـه دیـده ای کـه رهـایـم نمی کنـی؟

جـز بیقـراری و غـم و انـدوه و اعتصـاب؟

جــز فکـرهـای منفـی و تصمیـم هـای بـد

جـز قـرصهـای صـورتـی ضـد اضطـراب؟

اصـلا تـو بـهترین بشـری!!مـن بـدم بـدم!

بگـذار تـا فرو بـروم تــــوی منــجلاب
 
 

+   کیوان حقیقی ; ٩:٠۳ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٥/۳۱

باران که می بارد

باران که می بارد ...

                           دلم برایت تنگ تر می شود ....

                                                                       راه می افتم ... بدون چتر ....

من بغض میکنم ....

                            و آسمان ، گریه ... !!!

 

 

+   کیوان حقیقی ; ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٥/٢٦

پنجره

هیچ کس با من نگفت از پنجره
دست هایم را به مهمانی نبرد
یک ستاره بر نگاه من ندوخت
آسمانم رنگ ایوانش نشد


من گذشتم از تمام قیل و قال
از هیاهو ، از هجوم ایینه
این همه دیوار در اطراف من
این منم ، این آشنای ثانیه


این منم ، این آخرین تصویر عشق
که چنین گم می شوم در یاد تو
پنجره ها را به رویم باز کن
تا شود مهمان من فریاد تو


این منم ، این از نفس افتاده ای
که گذشتم از تو و از عشق تو
می روم تا سر کنم من بعد ازاین
با غم ویرانگر این هجر تو


می روم اما بدستم یک خزان
تا بتازم بر درخت جان خود
می روم اما بدان ای عشق من
جان دهم من بر سر پیمان خود


این منم ، این آخرین ابر بهار
تا بگریم بر مزار قلب خویش
باورم هرگز نمی شد نازنین
پا گذارم یک شبی بر قبر خویش


این مزار تنگ را از من بگیر
یا برایم شاخه ای گل هدیه کن
تا دوباره جان بگیرم در سکوت
یک شبی بر روی قبرم گریه کن

 

 
 
 
 
 
 

+   کیوان حقیقی ; ٧:٤٠ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٥/٢۳

شراب شعر چشمان تو(فریدون مشیری)

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد
همه اندیشه ام اندیشه فرداست
وجودم از تمنای تو سرشار است
زمان در بستر شب خواب و بیدار است

شراب شعر چشمان تو

هوا آرام، شب خاموش، راه آسمان ها باز
خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز

رود آنجا که می بافند کولی های جادو، گیسوی شب را
همان جاها، که شب ها در رواق کهکشان ها عود می سوزند
همان جاها، که اختر ها به بام قصر ها مشعل می افروزند
همان جاها، که رهبانان معبدهای ظلمت نیل می سایند
همان جاها که پشت پرده شب، دختر خورشید فردا را می آرایند

همین فردای افسون ریز رویایی
همین فردا که راه خواب من بسته است
همین فردا که روی پرده پندار من پیداست
همین فردا که ما را روز دیدار است
همین فردا که ما را روز آغوش و نوازش هاست
همین فردا، همین فردا

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

زمان در بستر شب خواب و بیدار است
سیاهی تار می بندد
چراغ ماه، لرزان از نسیم سرد پاییز است
دل بی تاب و بی آرام من از شوق لبریز است
به هر سو چشم من رو می کند فرداست

سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند
قناری ها سرود صبح می خوانند
من آنجا چشم در راه توام، ناگاه
تو را از دور می بینم که می آیی
تو را از دور می بینم که میخندی
تو را از دورمی بینم که می خندی و می آیی
نگاهم باز حیران تو خواهد ماند
سراپا چشم خواهم شد

تو را در بازوان خویش خواهم دید
سرشک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد
تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت
برایت شعر خواهم خواند
برایم شعر خواهی خواند
تبسم های شیرین تورا با بوسه خواهم چید
وگر بختم کند یاری
در آغوش تو
ای افسوس!

سیاهی تار می بندد
چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است
هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز
زمان در بستر شب خواب و بیدار است

+   کیوان حقیقی ; ۱٠:٤٧ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/٥/۱٩

چرخ گردون

ای فلک گر مرا نمی زادی اجاقت کور بود ؟

من که خود راضی به این خلقت نبودم ، زور بود

من که باشم یا نباشم چرخ گردون لنگ نیست

من بمیرم یا بمانم هیچ کس دلتنگ نیست ...

 

+   کیوان حقیقی ; ٩:۱۳ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/٥/۱٦

من تو را دوست دارم

 

 من عشق را در تو
تو را در دل
دل را در موقع تپیدن
تپیدن را به خاطر تو دوست دارم
من غم را در سکوت
سکوت را در شب
شب را در بستر
بستر را برای اندیشیدن به خاطر تو دوست دارم
……..
من بهار را به خاطر شکوفه هایش

 

زندگی را به خاطر زیبایی اش و زیباییش را به خاطر تو دوست دارم

 

من دنیا را به خاطر خدایش

 

خدایی که تو را خلق کرد دوست دارم ………..

+   کیوان حقیقی ; ۱:۱٧ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٥/۱٠

حساسیت

نمی دانم چرا...

                    چشمهایم ... !!!

                                                 گاه گاهی بی اختیار خیس می شوند ...!!!

                            می گویند حساسیت فصلیست ...!!!

                                                   آری ...!!! 

                           من به فصل فصل این دنیای بدون تو حساسیت دارم...

 

+   کیوان حقیقی ; ٩:۱٤ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٥/۸

خسته ام

خسته ام  ... خسته ...

نه اینکه کوه کنده باشم ...

... نه ...

دل کنده ام ...

دل ...

 از تمام دنیا و آدم هایش .

+   کیوان حقیقی ; ۱:٠٥ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٥/٥

عشق

گفتی از عشق بگو 


                       یا کلامی از عشق


                                             یا که تفسیر نما واژه ی عشق


با تو از عشق چه بگویم 


                           من که خود سوخته ام 


                                                       من که سرا پا عشقم


عشق در هر گذری نام و نشانی دارد

                      

                                     عشق در هر نگهی نقش و نگاری دارد


                  عشق در هر سخنی جا و مکانی دارد


عشق در نزد من آیینه ی خوبی و صفاست


                                                   عشق چون نور خداست

عشق یعنی همه ی خوبیها

                               

عشق گر نیست جهان دیگر نیست 


عشق گر نیست چسان باید زیست

+   کیوان حقیقی ; ٧:٠۸ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/٥/۳

شده از یار نصیب دل ما ! بی خبری....

شده از یار نصیب دل ما ! بی خبری....

گریه بس کن دل من ..چون که ندارد اثری..

.با خودم عهد ببستم که تو باید امشب..

.یاد او را زدل و خاطر خود زود بری...

سینه تاکی بشود مدفن غم های کسی..

.که بخفته است کنون در بر یار دگری...

بلبل از کنج قفس سر دهد آواز که ای...

دلباخته در عشق زما هم تو گرفتارتری

 
 
 
 

+   کیوان حقیقی ; ۸:۳٠ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/٥/٢

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir